De vormen zijn er in hun essentie. Ze zijn die van het leven, van het begin. Van het leven dat zijn oorsprong neemt, dat op zoek gaat naar zichzelf, leert en zichzelf vindt. Het is vanzelfsprekend dat in de oceaan van ons ontstaan, de primitieve wezens, de eerste cellen, gebaad werden in eb en vloed, de krullende golven, die het leven aanvoerden en het opwekten. De cellen besloten toen om samen te leven, om de harmonie van hun boodschappen te delen om zo krullende golven te worden, roggen en walvissen die nauwelijks uit hun vloeibaar element ontsnapt lijken, zoogdieren die de vaste aarde ontdekken in totale symbiose met de natuur die hen omringt.
Dr. Gérard Lippert, veearts, oceanoloog, 2008.
De sculpturen van Christina Jékey zijn fascinerend. Gemaakt vanuit banaal materiaal, triplexplaten die op elkaar geplaatst, gelijmd, gladgeschuurd en opgepoetst zijn, lijken ze wel vervaardigd uit kostbaar hout met een rijkdom aan kleurschakeringen. Zij vangen de lijnen van een beweging in vloeiende spiralen. Dit doet denken aan tot sereniteit bedwongen golven, die een soort van onberispelijke stroming vormen, een golfbeweging die altijd opnieuw ontstaat. Wijde openingen, spleten, rondingen komen bij elkaar, bundelen zich, vormen een samenspraak. Op een sokkel of rechtstreeks op de vloer, verveelvoudigen de gezichtspunten van de pure vormen zich naargelang de gekozen opstelling, als plots opgedoken uit de natuur. Met deze allerminst verstolde kunst, biedt Christina Jékey ons een altijd weerkerend begin en een opnieuw vertrekken... Zij diept alle mogelijkheden op van het oorspronkelijke materiaal en geeft het een nieuw leven. Zo brengt zij een veeleisend en meditatief oeuvre tot stand, op zoek naar zijn eigen samenhang, dat de wetten van het universum bevraagt en dat, in de lijn van bepaalde grote hedendaagse beeldhouwers, ook durft om gewoonweg schoonheid te tonen. Jo Dustin, 2006
...De artieste geeft uitdrukking aan een diepe drang die haar werk doet uitstijgen boven de stoffelijkheid van de dingen. Anita Nardon, 2006
Christina Jékey werkt nog steeds met hout en doet dit op hoogst persoonlijke wijze, waarbij zij het materiaal haast onherkenbaar maakt. Nu wijzigt zij echter haar koers, brengt kleur aan en biedt ons een nieuw universum van vormen met barokke accenten. Haar recente werken hebben een voorliefde voor gekleurde lagen en trapsgewijze opstellingen. Een soort van tastbare vrolijkheid komt vrij uit elk reliëf. Oker, geel, blauw en wit volgen elkaar op. Roze, rode en paarse kleuren wekken de vibrerende streping tot leven en de kleur neemt, soms verzonken, de vorm aan van het volume in meanders en krommingen. Het gebarenspel komt tot uitdrukking in een actieve helderheid. De tijd is aangebroken van een scherp scanderen. Aan de wand of op een sokkel, geven de sculpturen elkaar antwoord in een dynamische dialoog. Deze nieuwe creaties ontstonden in een uitwerking gevoed door reflectie over het universum en zijn basiselementen: lucht, water, aarde en vuur. Sommige werken nemen op en meer strikte manier een andere vorm aan, als een poging tot een wetenschappelijk geďnspireerde compositie. In een ander register, verkent Christina Jékey nog steeds, in kubussen van plexiglas, de kleurvariaties van het licht. Ver van elk somber seizoen, bevinden we ons in het vuur van een moeizaam veroverde zomer.
Jo Dustin, September 2008
Als een onvermoeibare ontdekkingsreiziger doorheen de vele mogelijkheden van de diverse materialen, bezet Christina Jékey de ruimte met een grote intensiteit. Haar werken in metaal of in leisteen, houden ons in de ban. Bepaalde van deze sculpturale ontwerpen zijn met een ajourpatroon bewerkt en moduleren een gevarieerd en essentieel scanderen. Zij beloven ons een samengebalde voortgang, met een vanzelfsprekende soepelheid. We vinden er vaak, onder een steeds andere vorm, de parallelle groeven die zo typisch zijn voor haar objecten in multiplex. Een lang pantser van staal roept duidelijk een mars van reptielen op. Een vreemde cadans die zacht kronkelend bezield lijkt door een onafhankelijke declinatie die stevig in elkaar zit. Een sculptuur, van zowel leisteen als metaal, trapsgewijs opgebouwd naar een bekroning, duikt plotseling, rond en centraal, op voor onze blik. Het is een geleidelijk ontkiemen dat uitbloeit tot een soort van apotheose. Soms laat Christina Jékey de golf meer discreet aan de oppervlakte komen, maar altijd oordeelkundig. Ze bewerkt paarse en roze stanza met een nauwkeurige fijngevoeligheid. De sculpturen van Christina Jékey fascineren ons langzaam maar zeker en geven ons extra ziel, zonder enig compromis.
Jo Dustin, Juni 2007
Plexiglas en Glassculpturen
Dit ware verlangen naar ergens anders drijft Christina Jékey haast vanzelfsprekend naar plexiglas, door zijn transparantie en bovenal : het licht. Hier komt ook een speelse kant naar boven, die Christina Jékey meevoert naar de ludieke voorstelling van niet geďdentificeerde objecten die de bezoeker kan ontdekken achter de deuren van een reeks koelkasten. Elke open deur onthult een droom. De artieste begaf zich pas onlangs op het domein van de glasvezel en dit zal rijke ontdekkingen met zich meebrengen, waarbij het gebruik van het omringende zwarte licht en de zorgvuldig gerichte verlichting de vormen benadrukken.
Zo stappen we, zonder aarzeling, enerzijds in de diepte van de afgrond en anderzijds in de duizeling van de oneindigheid en de kosmos. Bevinden we ons echt in de diepten van nog onontdekte oceanen of voorbij de grenzen dagelijks verlegd door ruimtereizen ?
We vermoeden het beeld van een reis doorheen de melkweg, een beeld dat schilders al vaker probeerden op te roepen.
Dan volgt een overtocht die de weg opent naar een nieuw evenwicht waar elke mogelijke architecturale lijn in vraag wordt gesteld, waar de oppervlakte verveelvoudigd en elke mogelijke benadering van de horizonlijn tenietgedaan wordt.
De sculpturen in plexiglas, uitgehold, gepolijst of gematteerd, bieden afwisselende gewaarwordingen, van leegheid, volheid, van lichte beelden en van een materieel bestaan verbeeld in totale gewichtloosheid. Want vertrekkende vanuit een centrale kern, wordt een kubus de wereld, een universum die het zwarte licht transcendeert en waarvan het heden zich voedt met beelden van herinneringen. Op deze ongrijpbare objecten projecteert de toeschouwer zijn nooit onthulde persoonlijke beelden, waarbij het licht hem helpt om ze voor een ogenblik gestalte te geven. Hier speelt ten volle het fenomeen van het blijven voortbestaan van beelden die op het netvlies zijn gebrand.
Op basis van dit bijna twee eeuwen oude principe, hervindt de moderne mens -beroofd van zijn dromen in het gewone leven - een verlangen naar ontdekking, wat maar al te vaak verloochend wordt door de theorieën van een rechtlijnig realisme.
Met heel wat bedrevenheid, een beetje transparant materiaal en het geraffineerde gebruik van verschillende bronnen van licht, slaagt Christina Jékey in de uitdaging om de mens mee te voeren voorbij de geďndustrialiseerde wereld, voorbij de onbelangrijke dingen die overheersen, naar het land van nergens en overal voor een reis naar de verbeelding.
Anita Nardon, 2006
Terug